محافظ های ساق پا یک ابزار محافظ برای ساق پا در فوتبال (فوتبال) هستند که برای پراکنده کردن ضربه نیروهای خارجی و کاهش خطر شکستگی استخوان درشت نی و نازک نی طراحی شده اند. در سال 1878 توسط سام ویدوسون از باشگاه انگلیسی ناتینگهام فارست اختراع شد، آنها برای بازیکنان در طول مسابقات اجباری هستند، اگرچه مقررات ابعاد دقیق آنها را مشخص نمی کند. آنها بر اساس شکل به گاردهای "کوچک" و "بزرگ" دسته بندی می شوند: اولی سبک وزن هستند اما محافظت کمتری ارائه می دهند و در بین بازیکنان هجومی محبوب هستند، در حالی که دومی پوشش بیشتری از جمله محافظت از مچ پا را ارائه می دهد و معمولاً توسط بازیکنان دفاعی استفاده می شود. روش های اتصال شامل حفاظ های لغزنده (که با آستین محکم می شوند) و حفاظ های ثابت (با تسمه های یکپارچه محکم می شوند).
خاستگاه محافظ های ساق پا را می توان به نخ های برنزی مورد استفاده در یونان و روم باستان ردیابی کرد. ویدوسون بعداً از تجهیزات محافظ کریکت برای استفاده در فوتبال استفاده کرد. در سال 2011، حسگرهای تعبیه‌شده در محافظ‌های ساق پا برای کمک به داوری - مخصوصاً برای تشخیص غواصی - آزمایش شدند، اما این فناوری توسط فیفا مورد استفاده قرار نگرفت. شین محافظ های مدرن از موادی مانند پلی اورتان (PU)، پلاستیک و فیبر کربن ساخته شده اند و بازیکنان حرفه ای اغلب مدل هایی را انتخاب می کنند که وزن کم را با محافظت موثر متعادل می کنند. علاوه بر این، برخی از بازیکنان به دلیل وزن سبک تر و توانایی کمک به جلوگیری از گرفتگی عضلات ساق پا از محافظ های ساق پا استفاده می کنند. به عنوان مثال، کیتو ناکامورا بازیکن ژاپنی در جام جهانی 2026 از این نوع گارد استفاده کرد.
