دستکش های دروازه بان قطعات تخصصی تجهیزاتی هستند که دروازه بان ها در فوتبال از آن استفاده می کنند. در حالی که قوانین در اوایل سال 1875 برای اجازه استفاده از دستکش اصلاح شد، دروازه بانان اولیه عموماً از پوشیدن دستکش خودداری می کردند. فرانک سوئیفت، دروازه بان منچسترسیتی، همچنان در فینال جام حذفی 1934، دروازه بان منچسترسیتی را انتخاب کرد و دروازه بان فرانسوی شایریگوس نیز در دهه 1920 اصرار داشت که بدون دستکش بازی کند. اگرچه "قوانین کمبریج" 1863 تجهیزاتی را برای دروازه بانان مشخص نکرد، اما تاجر بریتانیایی ویلیام سایکس اولین اختراع را برای دستکش های دروازه بان در سال 1885 ثبت کرد، اگرچه آنها هرگز وارد تولید انبوه نشدند. آمادئو کاریزو، دروازه بان آرژانتینی، پیشگام استفاده از دستکش در مسابقات برای بهبود کنترل توپ بود، و جرقه ای را برانگیخت که دیگران به زودی آن را دنبال کردند.
در نیمه اول قرن بیستم، دستکش ها عمدتاً برای محافظت در برابر سرما استفاده می شدند و معمولاً از چرم یا پشم ساخته می شدند. در سال 1949، روزنامه فرانسوی *L'Équipe* از حرفه ای سازی تجهیزات دروازه بان حمایت کرد. طرح‌های آزمایشی - مانند باغبانی یا دستکش‌های سرآشپز - در دهه‌های 1960 و 1970 ظاهر شدند. به دنبال استفاده گسترده از مواد فوم لاتکس در دهه 1980، دستکش ها به ابزار رقابتی مدرن تبدیل شدند، با سه سبک برش اصلی: کف دست صاف، برش منفی (دوخت داخلی)، و انگشت رول. در دهه 2010، تولیدکنندگان شروع به آزمایش فناوری هایی مانند چاپ سه بعدی در تولید دستکش کردند. در آستانه جام جهانی 2022، تعداد خریداران جهانی نسبت به سال قبل 323 درصد افزایش یافت. در طول جام جهانی 2026 (به میزبانی ایالات متحده آمریکا، کانادا و مکزیک)، دروازه بان سوئیسی، گرگور کوبل، فاش کرد که برای افزایش چسبندگی به دستکش هایش وازلین زده است.
