محافظ‌های ساق پا برای محافظت از ساق پا طراحی شده‌اند (با پیشرفت‌های تکنولوژیکی، برخی از مدل‌ها اکنون محافظت از مچ پا را نیز ارائه می‌کنند) و بنابراین به عنوان محافظ ساق پا نیز شناخته می‌شوند. با توجه به ماهیت پر تماس فوتبال، بازیکنان اغلب ضربات پا را به سمت پایین ساق پا نگه می دارند. از منظر فیزیک، محافظ‌های ساق پا با پراکنده کردن و از بین بردن فشار و ضربه وارد شده به ساق پا، از بازیکنان محافظت می‌کنند. آنها معمولاً از مواد سفت و سخت ساخته می شوند و نیروی اعمال شده توسط پا یا کفش حریف را توزیع می کنند. علاوه بر این، شکاف بین محافظ و ساق پا، همراه با بافت نرم میانی، یک اثر بالشتکی ایجاد می کند که به جلوگیری از شکستگی کمک می کند.
عدم استفاده از محافظ ساق پا چه خطراتی دارد؟ بدون آنها، ضربه شدید به ساق پا می تواند منجر به شکستگی درشت نی (استخوان ساق پا) یا فیبولا شود. در موارد شدید، می تواند منجر به شکستگی استخوان ران یا پارگی رباط های متقاطع زانو شود. محافظ ساق پا به کاهش بروز شکستگی ساق پا کمک می کند. شکستگی تیبیا باعث می شود ساق پا قادر به تحمل وزن بدن نباشد و استخوان مستعد شکستگی شود. تشخیص شکستگی فیبولار نسبتا دشوارتر است. از آنجایی که نازک نی یک استخوان غیر تحمل کننده وزن است، ورزشکار ممکن است حتی پس از تحمل شکستگی به بازی ادامه دهد. با این حال، از آنجایی که استخوان نازک نی تنش کمتری را تحمل می کند، روند بهبودی چنین شکستگی ها بیشتر طول می کشد. فیفا استفاده از محافظ ساق پا در طول مسابقات را برای جلوگیری از شکستگی ساق پا الزامی کرده است. در حالی که درمان شکستگی فیبولار در یک بازیکن فوتبال تفاوت قابل توجهی با سایر ورزش‌ها ندارد، نیازهای بالای عضلات پایین ساق در فوتبال به این معنی است که زمان لازم برای بهبودی کامل - کافی برای بازگشت به ورزش - نسبتا طولانی‌تر است.
